Vroeger, toen ik een klein meisje van 4 jaar was, net naar de basisschool ging, had ik moeite om afscheid te nemen van mama. Ik klampte me aan mama vast, moest huilen en wilde niet dat mama ging. Gelukkig had ik een hele lieve juf die me daar heel goed in begeleidde en opving. Ik mocht in de koffiepauze met haar mee. Dat soort dingen. Ik had tijd nodig om te wennen én moeite om afscheid te nemen van mama.

Inmiddels kan ik dit 100% verklaren. Hoe dan? Door terug te kijken naar mijn geboortepatroon. Hoe is mijn eigen geboorte verlopen. En de korte periode daarna.

Die was niet gemakkelijk voor mij als baby. Na de geboorte mocht ik ongeveer een half uurtje bij mama liggen. Daarna ging ik naar de couveuse. Als baby zo min of meer het heftigste wat je kunt meemaken. Ongeveer het enige dat je hebt als baby en veiligheid geeft is je moeder of anders je vader. Je moeder waar je al die maanden bij in de buik hebt gezeten, die ben je opeens kwijt. Je hoort haar hartslag niet meer, je voelt haar ademhaling niet meer, je hoort haar stem niet meer, je voelt haar warmte niet meer. Je voelt je totaal reddeloos als baby. Een grote angst als baby. Want voor een baby kan dit het verschil maken tussen leven en dood. Mama is kwijt. En als baby heb je GEEN I-D-E-E wanneer je mama weer terugkomt. Je kunt niet nadenken. Je kunt niet bedenken dat mama zo weer komt. Je voelt je totaal reddeloos! Ontzettend heftig en stressvol.

Deze diepe imprint van angst zat bij mij. Opgeslagen. In mijn onderbewustzijn.

En iedere keer wanneer ik afscheid moest nemen van mama ging er een signaal af bij mij. Een soort alarm kun je wel zeggen. Een alarm dat zei: LAAT MAMA NIET GAAN, WANT JE WEET NIET WANNEER ZE WEER TERUG KOMT. En dat is een onveilig gevoel. Dat wil je nooit meer meemaken.

Dus iedere keer dat dat moment weer komt van afscheid nemen van mama, doe je er werkelijk ALLES aan om dat te voorkomen. Want die alarmbellen gaan af. Afscheid nemen, niet doen!! Dus wat doe je: huilen, schreeuwen, krijgen, aan mama vastklampen. Zo werkt je brein. Je brein wil jou veilig houden. En mama weg = niet veilig. Als baby niet, als kind niet. En die zal daar alles aan doen om dat voor elkaar te krijgen.

Dus dat maakte ik zichtbaar. Onbewust natuurlijk, maar als kind werd die geboorte en dat weghalen bij mama iedere keer opnieuw getriggerd. Gereageerd vanuit mijn onderbewuste door mijn eerder opgeslagen herinnering van nét na de geboorte.

Heeft jouw kind ook zo’n moeite met afscheid nemen? Mogelijk je ene kind wel en je andere kind niet. Ga eens bij jezelf na hoe de geboorte is geweest en het moment vlak daarna? Heeft je kind lekker lang bij je kunnen liggen of moest het om medische redenen ook weggehaald worden?

Voel je daarover zeker niet schuldig. Maar weet wel dat dit impact kan hebben voor hoe je kind in het leven staat. Het is voor je kind vervelend, maar ook zeker voor jou. Want jij wilt je kind vrolijk uitzwaaien en zien dat het oké is.

Misschien heb jij het zelf wel ervaren en ben jij ook weggehaald bij jouw moeder. Hoe stond of sta jij in deze dingen? Op afscheidsmomenten.

Wat in ieder geval heel belangrijk is om nooit weg te gaan als je kind helemaal overstuur is. Want juist dán heeft je kind je hard nodig. Door weg te gaan, mist het kind jouw vertrouwen. En jij bent juist één van de belangrijkste hechtingspersonen. Als je weg gaat, geef je een signaal af dat het niet op je kan rekenen.

Vertel je kind liever rustig dat het veilig is, dat het oké is, dat je straks weer terugkomt en laat het een zachte overgang zijn. Neem er de tijd voor. Juist dan zal je kind zich gezien en gehoord voelen in zijn behoeften.

Kom je hier zelf niet uit, dan kan ik jou hierbij helpen. Neem contact met mij op.