Wat is je blauwdruk

Je blauwdruk. Je imprint. De eerste 1000 dagen. Termen die allemaal te maken hebben met hoe jij nu in het leven staat. In die allereerste prille fase van je leven leg je zoveel vast voor de rest van je leven. En ergens lijkt dat heel onwaarschijnlijk, omdat je het waarschijnlijk allemaal niet meer weet als je nu volwassen bent. Maar ergens is het ook heel feitelijk en logisch. Want jouw celgeheugen onthoudt alles. Vergelijk dat maar eens met je laptop. Je slaat daar dingen op en over een jaar weet je mogelijk niet meer wat je daar vandaag hebt opgeslagen. Toch draait dat bestandje of foto, die herinnering, op de achtergrond en neemt een stukje geheugen in. Niets anders dus dan wat er in jouw lichaam gebeurt met dat stukje gebeurtenis of herinnering die daar ligt opgeslagen. Het is dus geen actieve herinnering die in je onderbewustzijn ligt opgeslagen, maar wel een herinnering die in je celgeheugen ligt opgeslagen.

De periode bij je moeder in de buik én de geboorte vormen grotendeels je karakter, hoe jij in het leven staat, wie jij bent én hoe jij op dingen reageert. In de geboortepsychologie

Geboortepatronen

Bepaalde kenmerken of patronen zijn misschien herkenbaar voor je. Een greep uit de kenmerken hieronder opgesomd. Maar er zijn er heel veel meer, dus als jij steeds bepaalde patronen bij jezelf herkent of tegen dezelfde dingen aanloopt, is het zeer waarschijnlijk dat je dit terug kunt leiden naar jouw periode in de zwangerschap en je geboorte.

  • Raak jij snel gefrustreerd? 
  • Loop jij snel vast?
  • Vind je het lastig om keuzes te maken?
  • Ervaar jij altijd onrust? 
  • Herken jij jezelf in uitstelgedrag?
  • Voel je je snel afgewezen?
  • Vind je het lastig om aan nieuwe dingen te beginnen of een ‘nieuwe stap’ in het leven te nemen?
  • Ben je pleasend?

Lang vastgezeten in indaling

Als jij snel gefrustreerd raakt, snel vastloopt of het lastig vindt om keuzes te maken kan dat te maken hebben met het feit dat je tijdens je geboorte lang vast hebt gezeten in de indaling. Dus het moment dat je steeds verder zakt om uiteindelijk geboren te kunnen worden. Als je lang vast hebt gezeten is dat als baby erg beangstigend. Als je vastzit in het bekken en het blijft te nauw, kun je niet van positie wisselen. Als baby wil je vooruit en als het dan steeds stagneert is dat erg frustrerend. Je kunt daardoor vaker ervaren dat je vastloopt in het leven. Afgesloten ruimtes roepen ook iets op bij deze mensen. Bijvoorbeeld een glijbaan of een lift. Hierdoor zul je kleine ruimtes vaker vermijden, omdat het bij jou een angst kan oproepen.

Baby’s kunnen op dit punt tijdens de geboorte zelfs ervaren dat ze het niet gaan redden. Het is een erg beangstigende ervaring, omdat er mogelijk te weinig zuurstof is. Later in het leven zullen ze denken: daar ga ik niet in, want dat ga ik niet overleven. Dat is een reactie van een limbisch systeem (je emotionele brein).
Als kleine baby heb je ervaren dat het je niet gelukt is om je eigen weg te vinden. Dus daardoor krijg je meteen een reactie vanuit je emotionele brein dat het niet veilig is. Want je emotionele brein wil je altijd veilig houden en als jouw vroege ervaring is dat het niet veilig was, zal je in een soortgelijke situatie altijd zo reageren.  Je hebt daardoor een onzekerheid of misschien wel faalangst ontwikkeld. En daardoor zul je vaker de bevestiging zoeken van bijvoorbeeld leerkrachten. En het kan voor jou dan heel lastig zijn om je eigen keuzes te maken en je eigen weg te vinden.

Stress bij je moeder

Als er om wat voor reden dan ook stress was tijdens de zwangerschap, toen jij bij je moeder in de buik zat, heeft dat gevolgen voor hoe jij in het leven staat. Stress is soms niet te vermijden. Er gebeuren soms heftige dingen in een zwangerschap: bijvoorbeeld een overlijden van een dierbaar iemand, een verhuizing, angst, situaties in de zwangerschap waarbij er stress is om het kindje of om de moeder, stress op het werk etc. Dat doet iets met het kindje dat in de buik groeit. En stress heeft gevolgen als het in een te hoge mate en in een te lange periode spanning oplevert. Het doet iets met het brein van de baby: het reptielenbrein is actiever. Het reptielenbrein is je overlevingsmechanisme en als er veel stress is, heb jij je al die maanden gericht om te kunnen overleven. Dat maakt jou ontzettend alert. Het kindje wordt dan al anders geboren, omdat het heel alert is op iets gevaarlijks dat er gaat gebeuren. Als je weleens gehoord hebt van de vecht- en vluchtmodus, is dat wat hiermee bedoeld wordt. Als er een tijger voor je staat, wil je direct vluchten.

Mogelijke gevolgen daarvan kunnen zijn dat het kind zich lastig kan focussen op school, omdat het kind zich alleen maar richt op: “ik moet me veilig voelen”.  Dit kindje verkeert mogelijk in een opperste staat van paraatheid, met een hoge spierspanning tot gevolg.

Alles is op gericht om te kunnen overleven. Zo ontzettend alert. Lastig om te focussen op school. Je brein stuurt alleen maar aan op: je moet je veilig voelen. Als spanning zich opstapelt in het lijfje, wil het kind ontspannen en ontladen en daardoor kan het kind misschien moelijker stil zitten.

Als jij jezelf herkent in uitstelgedrag, kan dat ook een gevolg zijn van stress in de zwangerschap. “Als ik er maar niet aan begin, kan het ook niet verkeerd gaan.” Als er weleens op school of op het werk gezegd is: ‘je neemt geen initiatief’, kan dat dus te maken hebben met een onderliggende oorzaak en dat is dat iemand heel bang is om het verkeerd te doen.

Inzicht in geboortepatronen

Door inzicht te krijgen in je geboortepatroon, kun je veel dingen verklaren en herleiden. En door dit bewust te maken, kan het verwerkt en geheeld worden. Wil jij je goed voorbereiden op je zwangerschap of bevalling of dingen herstellen, neem dan gerust contact met mij op. Er is heel veel mogelijk.

Ik ben bezig me nog verder te ontwikkelen in geboortepatronen. Dit is geschikt voor volwassenen. Binnenkort komt dit op mijn website en heb ik een leuke welkomstaanbieding. Houd mijn website en Instagram in de gaten.

Mijn missie is om hier meer bekendheid aan te geven en duidelijk te maken dat er nog heel veel mogelijk is als jij tegen bepaalde dingen aanloopt in het leven.